https://ayateghamzeh.ir RSS feeds for شعر فارسی آیات غمزه 60 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/112384/کودکی-تنها-که-شمشیر-بلندش-کربلا-را-شخم-میزد#Comments 1 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=112384 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=112384&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/112384/کودکی-تنها-که-شمشیر-بلندش-کربلا-را-شخم-میزد <p>&nbsp;</p> <p>روز عاشوراست</p> <p>کربلا غوغاست</p> <p>کربلا آن روز غوغا بود</p> <p>عشق، تنها بود!</p> <p>&nbsp;</p> <p>آتش سوز و عطش بر دشت می&zwnj;بارید</p> <p>در هجوم بادهای سرخ</p> <p>بوته&zwnj;های خار می&zwnj;لرزید</p> <p>از عَرَق پیشانی خورشید، تَر می&zwnj;شد</p> <p>&nbsp;</p> <p>دم به دم بر ریگهای داغ</p> <p>سایه&zwnj;ها کوتاهتر می&zwnj;شد</p> <p>سایه&zwnj;ها را اندک اندک</p> <p>ریگهای تشنه می&zwnj;نوشید</p> <p>زیر سوز آتش خورشید</p> <p>آهن و فولاد می&zwnj;جوشید</p> <p>&nbsp;</p> <p>دشت، غرق خنجر و دشنه</p> <p>کودکان، در خیمه&zwnj;ها تشنه</p> <p>آسمان غمگین، زمین خونین</p> <p>هر طرف افتاده در میدان:</p> <p>اسبهای زخمی و بی&zwnj;زین</p> <p>نیزه و زوبین</p> <p>&nbsp;</p> <p>شورِ محشر بود</p> <p>نوبتِ یک یار دیگر بود</p> <p>خطی از مرز افق تا دشت می&zwnj;آمد</p> <p>خط سرخی در میان هر دو لشکر بود</p> <p>آن طرف، انبوه دشمن</p> <p>غرق در فولاد و آهن بود</p> <p>این طرف، منظومۀ خورشید ِ روشن بود</p> <p>&nbsp;</p> <p>این طرف، هفتاد سیّاره</p> <p>بر مدارِ روشن منظومه می&zwnj;چرخید</p> <p>دشمنان، بسیار</p> <p>دوستان، اندک</p> <p>این طرف، کم بود و تنها بود</p> <p>این طرف، کم بود، اما عشق با ما بود</p> <p>&nbsp;</p> <p>شور ِ محشر بود</p> <p>نوبت ِ یک یار دیگر بود</p> <p>باز میدان از خودش پرسید:</p> <p>&laquo; نوبتِ جولانِ اسبِ کیست؟&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>دشت، ساکت بود</p> <p>از میان آسمان خیمه های دوست</p> <p>ناگهان رعدی گران برخاست</p> <p>این صدای اوست!</p> <p>این صدای آشنای اوست!</p> <p>&nbsp;</p> <p>این صدا از ماست!</p> <p>این صدای زادۀ زهراست:</p> <p>&laquo; هست آیا یاوری ما را ؟&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>باد با خود این صدا را برد</p> <p>و صدای او به سقف آسمانها خورد</p> <p>باز هم برگشت:</p> <p>&laquo; هست آیا یاوری ما را ؟&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>انعکاس این صدا تا دورترها رفت</p> <p>تا دلِ فردا و آنسوتر ز فردا رفت</p> <p>&nbsp;</p> <p>دشت، ساکت گشت</p> <p>ناگهان هنگامه شد در دشت</p> <p>باز هم سیّاره&zwnj;ای دیگر</p> <p>از مدارِ روشنِ منظومه بیرون جست</p> <p>کودکی از خیمه بیرون جست</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودکی شورِ خدا در سر</p> <p>با صدایی گرم و روشن</p> <p>گفت: &laquo; اینک من،</p> <p>یاوری دیگر! &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>آسمان، مات و زمین، حیران</p> <p>چشمها از یکدگر پرسان:</p> <p>&laquo; کودک و میدان؟! &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>کار ِ کودک خنده و بازی است!</p> <p>در دلِ این کودک اما شوق جانبازی است!</p> <p>&nbsp;</p> <p>از گلوی خستۀ خورشید</p> <p>باز در دشت آن صدای آشنا پیچید</p> <p>&nbsp;</p> <p>گفت: &laquo; تو فرزند ِ آن مردی که لَختی پیش</p> <p>خون او در قلب میدان ریخت &zwj;!</p> <p>هدیه از سوی شما کافی است! &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودک ما گفت:</p> <p>&laquo; پای من در جست و جوی جای پای اوست!</p> <p>راه را باید به پایان برد! &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>پچ پچی در آسمان پیچید:</p> <p>&nbsp;</p> <p>کیست آن مادر، که فرزندی چنین دارد؟!</p> <p>این زبانِ آتشین از کیست؟</p> <p>او چه سودایی به سر دارد؟ &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>و صدای آشنا پرسید:</p> <p>&laquo; آی کودک! مادرت آیا خبر دارد؟ &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودک ما گرم پاسخ داد:</p> <p>&laquo; مادرم با دستهای خود</p> <p>بر کمر، شمشیر پیکار ِ مرا بسته است! &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>از زبانش آتشی در سینه&zwnj;ها افتاد</p> <p>چشمها، آیینه&zwnj;هایی در میان آب</p> <p>عکسِ یک کودک</p> <p>مثل تصویری شکسته</p> <p>در دلِ آیینه&zwnj;ها افتاد</p> <p>&nbsp;</p> <p>بعد از آن چیزی نمی&zwnj;دیدم</p> <p>خون ز چشمان زمین جوشید</p> <p>چشمهای آسمان را هم</p> <p>اشک همچون پرده&zwnj;ای پوشید</p> <p>&nbsp;</p> <p>من پس از آن لحظه&zwnj;ها، تنها</p> <p>کودکی دیدم</p> <p>در میان گرد و خاک دشت</p> <p>هر طرف می&zwnj;گشت</p> <p>&nbsp;</p> <p>می&zwnj;خروشید و رَجَز می&zwnj;خواند:</p> <p>&laquo; این منم، تیرِ شهابی روشن و شب سوز!</p> <p>بر سپاه تیرگی پیروز!</p> <p>سرورم خورشید، خورشید ِ جهان افروز!</p> <p>برق تیغِ آبدارِ من</p> <p>آتشی در خرمنِ دشمن! &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>خواند و آنگه سوی دشمن راند</p> <p>هر یک از مردان به میدان بلا می&zwnj;رفت</p> <p>در رَجَزها چیزی از نام و نشان می&zwnj;گفت</p> <p>چیزی از ایل و تبار و دودمان می&zwnj;گفت</p> <p>او خودش را ذرّه&zwnj;ای می&zwnj;دید از خورشید</p> <p>&nbsp;</p> <p>او خودش را در وجود آن صدای آشنا می&zwnj;دید</p> <p>او خدا را در طنینِ آن صدا می&zwnj;دید!</p> <p>&nbsp;</p> <p>گفت و همچون شیرمردان رفت</p> <p>&nbsp;</p> <p>و زمین و آسمان دیدند:</p> <p>کودکی تنها به میدان رفت</p> <p>تاکنون در هر کجا پیران،</p> <p>کودکان را درس می&zwnj;دادند</p> <p>اینک این کودک،</p> <p>در دل میدان به پیران درس می&zwnj;آموخت</p> <p>&nbsp;</p> <p>چشمهایش را به آنسوی سپاهِ تیرگی می&zwnj;دوخت</p> <p>سینه&zwnj;اش از تشنگی می&zwnj;سوخت</p> <p>چشم او هر سو که می&zwnj;چرخید</p> <p>در نگاهش جنگلی از نیزه می&zwnj;رویید</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودکی لب تشنه سوی دشمنان می&zwnj;رفت</p> <p>با خودش تیغی ز برقِ آسمان می&zwnj;بُرد</p> <p>کودکی تنها که تیغش بر زمین می&zwnj;خورد</p> <p>کودکی تنها که شمشیر بلندش کربلا را شخم می&zwnj;زد!</p> <p>در زمین کربلا با گامهای کودکانه</p> <p>دانۀ مردانگی می&zwnj;کاشت</p> <p>&nbsp;</p> <p>گر چه کوچک بود؛ شمشیر بلندی داشت!</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودک ما در میان صحنه تنها بود</p> <p>آسمان، غرق تماشا بود</p> <p>&nbsp;</p> <p>ابرها را آسمان از پیش ِ چشمِ خویش پس می&zwnj;زد</p> <p>و زمین از خستگی در زیرِ پای او نفس می&zwnj;زد</p> <p>آسمان بر طبل می&zwnj;کوبید</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودکی تنها به سوی دشمنان می&zwnj;راند</p> <p>می&zwnj;خروشید و رَجَز می&zwnj;خواند</p> <p>دستۀ شمشیر را در دست می&zwnj;چرخاند</p> <p>&nbsp;</p> <p>در دل گرد و غبار دشت می&zwnj;چرخید</p> <p>برق تیغش پارۀ خورشید!</p> <p>شیهۀ اسبان به اوج آسمان می&zwnj;رفت</p> <p>و چکاچاکِ بلند تیغها در دشت می&zwnj;پیچید</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودک ما، با دلِ صد مرد</p> <p>تیغ را ناگه فرود آورد!</p> <p>&nbsp;</p> <p>و سواران را ز روی زین</p> <p>بر زمین انداخت</p> <p>لرزه&zwnj;ای در قلب&zwnj;های آهنین انداخت...</p> <p>&nbsp;</p> <p>من نمی&zwnj;دانم چه شد دیگر</p> <p>بس که میدان خاک بر سر زد</p> <p>بعد از آن چیزی نمی&zwnj;دیدم</p> <p>در میان گرد و خاک دشت</p> <p>&nbsp;</p> <p>مرغی از میدان به سوی آسمان پر زد</p> <p>پردۀ هفت آسمان افتاد</p> <p>&nbsp;</p> <p>دشت، پر خون شد</p> <p>عرش، گلگون شد</p> <p>عشق، زد فریاد</p> <p>آفتاب، از بامِ خود افتاد</p> <p>شیونی در خیمه&zwnj;ها پیچید</p> <p>&nbsp;</p> <p>بعد از آن، تنها خدا می&zwnj;دید</p> <p>بعد از آن، تنها خدا می&zwnj;دید...</p> <p>&nbsp;</p> <p>**</p> <p>قصۀ آن کودک پیروز</p> <p>سالها سینه به سینه گشته تا امروز</p> <p>بوی خون او هنوز از بادها می&zwnj;آید</p> <p>داستانش تا ابد در یاد می&zwnj;ماند</p> <p>&nbsp;</p> <p>داستان کودکی تنها</p> <p>که شمشیر بلندش کربلا را شخم می&zwnj;زد!</p> <p>&nbsp;</p> <p>خون او امروز در رگهای گل جاری است</p> <p>خون او در نبض بیداری است</p> <p>&nbsp;</p> <p>خون او در آسمان پیداست</p> <p>خون او در سرخی رنگین کمان پیداست</p> <p>&nbsp;</p> <p>این زمان، او را</p> <p>در میان لاله&zwnj;های سرخ باید جُست</p> <p>از میان خون پاک او در آن میدان</p> <p>باغی از گُل رُست</p> <p>&nbsp;</p> <p>روز عاشوراست</p> <p>باغ گل، لب تشنه و تنهاست</p> <p>عشق اما همچنان با ماست</p> <p>&nbsp;</p> قیصر امین پور Thu, 30 Oct 2014 15:02:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:112384